Skąd wziąć grafikę na deskę skateboardową

Grafika na deskę pochodzi z pięciu miejsc: z twoich własnych zdjęć, z otwartych archiwów muzeów i bibliotek, z banków zdjęć i grafik, od artysty, któremu ją zlecisz, albo z gotowego szablonu. Wybór między nimi to mniej kwestia gustu, a bardziej dwóch praktycznych spraw — czy licencja pozwala wydrukować obraz na przedmiocie i czy plik jest dość duży na wydruk długi na 76 cm.

Najpierw: czego potrzebuje wydruk na całą deskę

Deska to długa, wąska powierzchnia — około 20 cm szerokości na 76 cm długości, prawie cztery razy dłuższa niż szersza. Prawie żaden obraz nie był kadrowany pod taki kształt i prawie żaden obraz, który wygląda ostro na telefonie, nie zostaje ostry, kiedy rozciągniesz go na 76 cm klonu.

Liczy się liczba punktów na cal w docelowym rozmiarze, a nie megapiksele. Poniżej 150 dpi wydruk wygląda na rozmyty; 300 dpi to wygodny cel. Dla projektu, który pokrywa całą deskę, od krawędzi do krawędzi:

Zdjęcie z telefonu 12 Mpix (4032 × 3024 px) daje około 378 dpi na szerokość deski — z zapasem — ale tylko około 135 dpi na jej długość, czyli poniżej minimum. To typowy powód, dla którego źródło się nie sprawdza: nie to, że obraz jest zły, tylko to, że nigdy nie był aż tak długi.

Jeśli obraz zajmuje tylko część projektu, potrzebuje proporcjonalnie mniej. Wymóg dotyczy dpi w rozmiarze, w jakim go umieścisz, a nie dpi w ogóle.

1. Twoje własne zdjęcia

Najoczywistsze źródło i jedyne, przy którym w ogóle nie ma pytania o licencję: zdjęcie, które sam zrobiłeś, możesz wydrukować. Zrób albo wybierz takie, które ma zapas miejsca wokół głównego motywu, żeby przetrwało wysoki, wąski kadr, i wyeksportuj oryginalny plik zamiast kopii z komunikatora — zrzuty ekranu i zdjęcia, które przeszły przez Messengera czy WhatsAppa, docierają już skompresowane, a czego ekran telefonu nie pokaże, tego 76 cm drewna nie wybaczy. Jakie zdjęcie najlepiej się sprawdza, opisujemy osobno w artykule jakie zdjęcie nadaje się na deskę.

2. Otwarte archiwa muzeów i bibliotek

Najlepsze darmowe źródło grafiki w naprawdę wysokiej rozdzielczości i to, o którym najczęściej się zapomina. Duże instytucje udostępniają swoje zbiory w domenie publicznej albo na licencji CC0, w rozdzielczości do druku i bez obowiązku podawania autora — a to oznacza tablice botaniczne, japońskie drzeworyty, mapy nieba, stare mapy i portrety, które już są pionowe, szczegółowe i wolne od praw autorskich.

Dwie praktyczne uwagi. Domena publiczna dotyczy dzieła, a nie automatycznie każdej jego fotografii, więc bierz plik od instytucji, a nie miniaturę z wyszukiwarki. I sprawdź wymiary w pikselach, zanim się w czymś zakochasz: archiwa publikują pliki w bardzo różnych rozmiarach, a piękny skan 900 px to nadal skan 900 px.

3. Darmowe serwisy ze zdjęciami i płatne banki grafik

Unsplash i Pexels to zwykle wybierana darmowa opcja, a ich zdjęcia są wystarczająco duże. Creative Market, Adobe Stock, Shutterstock i Envato sprzedają grafikę wektorową i ilustracje, które mają tę zaletę, że skalują się do dowolnego rozmiaru i nigdy nie tracą ostrości — plik wektorowy nie ma rozdzielczości, która mogłaby się skończyć.

Haczyk w płatnych serwisach to rodzaj licencji. Standardowa licencja stockowa zwykle obejmuje użycie obrazu w projekcie; wydruk na fizycznym produkcie, zwłaszcza takim, który zamierzasz odsprzedać, to często zadanie dla licencji rozszerzonej. Na jedną deskę, którą zatrzymujesz dla siebie, zwykle wystarczy licencja standardowa. Jeśli zamawiasz serię na sprzedaż albo do rozdania jako gadżety firmowe, przeczytaj licencję, zanim kupisz obraz, a nie potem.

4. Szablony i projekty innych osób, tutaj

Jeśli wolisz punkt wyjścia niż pustą deskę, edytor otwiera się z katalogiem szablonów, które możesz rozebrać na części i przepisać po swojemu — układ jest już dopasowany do deski, więc wymieniasz tylko słowa i zdjęcie. Druga droga to publiczna galeria: projekty, które inni zdecydowali się opublikować i które możesz otworzyć w edytorze jako bazę, zamiast zaczynać od pustej deski.

Z obu możesz korzystać za darmo i za darmo z nich zrezygnować. Projektowanie nic nie kosztuje i nie wymaga konta; płacisz tylko wtedy, gdy zamówisz deskę — a ile dokładnie, rozpisujemy w artykule ile kosztuje spersonalizowana deska.

5. Zlecenie u artysty

Przy prezencie w jednym egzemplarzu albo grafice dla marki najszybciej jest zwykle najpierw znaleźć styl, a dopiero potem osobę: Behance i Dribbble to portfolio, a nie platformy sprzedażowe, więc dobrze się nadają do tego, żeby zdecydować, czego właściwie chcesz, zanim zaczniesz szukać kogoś, kto to narysuje.

Ktokolwiek będzie rysował, poproś o plik w proporcjach deski i w rozmiarach w pikselach z tabeli powyżej, a jeśli projekt składa się z napisów i kształtów, a nie ze zdjęć — także o plik wektorowy. Ustalenie tego na starcie kosztuje jedno zdanie w zleceniu i oszczędza przerysowywania później.

Co wolno ci wydrukować

Drukujemy plik, który wgrasz. Prawa do tego, co się na nim znajduje, pozostają twoją odpowiedzialnością, więc warto wiedzieć, co oznacza która etykieta:

Zanim wgrasz

• Sprawdź dłuższy wymiar. Minimum 4500 px, żeby pokryć deskę, 9000 px, żeby było wygodnie.
• Obejrzyj obraz w powiększeniu 100%. 15-centymetrowy ekran telefonu ukrywa to, co pokaże 76 cm klonu.
• Zostaw miejsce na końcach. Nose i tail wyginają się do góry, więc twarze i napisy lepiej wypadają w środkowej jednej trzeciej.
• Zachowaj gdzieś licencję. Zrzut ekranu strony z warunkami zajmuje pięć sekund i odpowiada na pytanie, które padnie za rok.
• Obejrzyj projekt w 3D przed zamówieniem. Edytor pokazuje go na samej desce, a właśnie tam kadr, który na płasko wyglądał dobrze, zwykle przestaje tak wyglądać.

Cały proces projektowania, krok po kroku, opisujemy w artykule jak zaprojektować własną deskę.

Najczęstsze pytania